| 
Dixit - Film en gekte door pietniet
Film en gekte
1
LENZ (gektefilm nummer 1 van George Moorse ’71)
De film ‘Lenz’ heb ik gezien toen ik een jaar of vijfentwintig
was, nu ruim dertig jaar geleden. Hij maakte op mij een verpletterende
indruk, zo overdonderend zelfs dat ik mij er niet veel meer van
kan herinneren. Ja prachtige landschapsshots in alle vier de jaargetijden,
besneeuwde berglandschappen met een ploeterend onhandig figuur erin,
dezelfde lijdende figuur ook in de wonderschoon bloeiende natuur
van het voorjaar. Wel weet ik nog dat ik totaal aangeslagen na afloop
van deze film de bioscoopzaal verliet.
Ontzettend diep geraakt heeft deze duitstalige film mij in het onderbewuste
tijdens een filmfestival in Utrecht (’72) waar hij vertoond
werd zonder ondertiteling. Over de film zelf heb ik nooit veel terug
kunnen vinden, wel wordt hij genoemd op de sites van Allmovie en
IMBd.
De film ‘Lenz’ bleef naspoken en ik ging op zoek. De
film is gebaseerd op een novelle van Georg Büchner (1813-1837)
over de dichter Jakob Lenz (1751-1792) een tijdgenoot en ook bekende
van Goethe. Een paar goede vrienden hadden de in psychische nood
verkerende Lenz naar een om zijn gastvrijheid bekend staande dominee
in een bergdorp gestuurd in de hoop dat hij daar tot rust zou komen
en van zijn angstfantasieën zou afraken. Het mocht na een kleine
opleving toch niet baten.
Büchner heeft zijn korte novelle over deze dichter grotendeels
gebaseerd op notities van de predikant Johan Friedrich Oberlin (1740-1826)
die deze had gemaakt in de periode dat Lenz bij hem verbleef. George
Moorse heeft dit verhaal van Büchner verfilmd met de nederlandse
cameraman Gerard van den Berg. Eigenlijk heb ik dus niet zoveel
te zeggen over deze film die ik graag een keer terug zou willen
zien, maar hij is voor zover ik heb kunnen nagaan niet op VHS of
DVD uitgebracht.
Ik denk dat ‘Lenz’ (1836) een van de eerste literaire
verhalen is waarin het ziekteverloop van een psychiatrisch tobbend
iemand beschreven is aan de hand van directe getuigenverklaringen
uit zijn omgeving, het zal verwant zijn aan en een stapje verder
gaan dan ‘Het lijden van de jonge Werther’ (1774) van
Goethe over iemand die op een eigen manier zijn liefdesverdriet
verwerkt.
Ondanks dat weinig uit de film is blijven hangen moet ik soms terugdenken
aan de film ‘Lenz’, bijvoorbeeld als ik ‘Winterreise’
(1827) beluister van Schubert, maar ook bij de daaraan verwante
bluesvariant ‘On the Road Again’ (1968) van Canned Heat,
voor mij dezelfde vormgegeven melancholie van verlatenheid uit de
‘Sturm und Drang’ periode maar in een moderner jasje.
Totaal verrast was ik toen in 1996 de clip ‘Where the Wild
Roses Grow’ verscheen van Nick Cave and the Bad Seeds samen
met Kylie Minogue, onmiddellijk schoot bij mij ‘Woyzeck’
door het hoofd een toneelstuk van Büchner gebaseerd op een
ander waar gebeurd verhaal over een man die zijn geliefde aan een
waterkant vermoord heeft.
Wat mij uiteindelijk intrigeert is de zogenoemde weggemoffelde
kwaaie kant in het leven, is dat enkel iets van anderen of is het
ook iets bij jezelf? Vorig jaar augustus kwam ik het prachtig verwoord
tegen in een interview met Peter Verhelst in het NRC-Handelsblad,
ik las dit artikel omdat ik de naam Verhelst in het boekenforum
gelezen had.
Verhelst iets ingekort over ‘het monster Dutroux’: "Het
kwaad is geen kracht buiten ons. Dutroux lijkt voor 99.99 procent
op mij. Ik heb geluk gehad, hij niet. Ik heb een moreel besef mogen
ontwikkelen in een veilige omgeving. Mensen weigeren in hun eigen
stront te kijken, dan denk ik, come on, snuif er maar eens aan".
Dit snuiven aan gekte bij mijzelf is denk ik wat mij zo geraakt
heeft bij het zien van de film 'Lenz'.
BASWAS
Bespreek
deze dixit op het forum
Film en gekte
door pietniet
Stuur dit artikel door...
|